Tekst: Roel Peijs

This means war! Ineens was daar de debuut-EP van een nieuwe, serieuze speler in de Europese punkrockscene. Nu betekent dat doorgaans nou niet per definitie oorlog, maar we zouden er wel met gemak eentje kunnen winnen als we aangemoedigd moeten worden met deze vijf krachtige punksongs. Stuk voor stuk doorspekt met strijdkreten, mannelijke sing-a-longs en oi-invloeden klinkt de weg naar het slagveld behoorlijk blinkend geplaveid. Als dit een voorbode is voor de weg naar de internationale top dan knijpen wij elkaar in de vuist.

Met leden uit het Belgische Convict (gebroeders Van Dyck), Hidden Guns, Knockdown, Superhero Status de Brabantse hooligans van Discipline en ons eigen Jamestown zit het met de reeds gemaakte kilometers wel goed. En we horen de invloeden van deze bands dan ook wel duidelijk terug. Andere inspiratiebronnen die bij ons opkomen bij het beluisteren van de EP zijn bands als The Bouncing Souls of Cock Sparrer. Met name de enorm catchy koortjes en gitaarriedeltjes kunnen een flirt met het oi-genre alles behalve verhullen.

‘Sailing anarchy’ is bijvoorbeeld zo’n type lied dat vanaf het eerste refrein uit volle borst meegebruld kan worden; de soundtrack der broederschap is geboren. En vanaf die eerste track worden alle zeilen bijgezet om door te stomen.De fraaie bijbehorende video werd gemaakt door Chris Curtis, die eerder knutselde voor Green Day en Dropkick Murphy’s. Over een goed begin gesproken!

De kenner hoort de stem van Bert van Dyck dit keer toegankelijke punkteksten zingen en weet hoe dit eerder klonk toen hij nog frontman was van zijn eerdere hardcore-band Convict. Veel verschil zit daar niet echt in en de zanger staat ook hier dan ook opnieuw vocaal zijn mannetje. Alleen wordt hij zoals al gezegd veel vaker bijgestaan door krachtige samenzang om zijn boodschap extra te benadrukken. “We have to stand up! We have to raise our voice!” Thematiek die overigens mijmert over het verdedigen van principes (‘Defend what we stand for’), vroeger (‘Those were the days’) en thuis (‘Keep the home fires burning’) is natuurlijk niet heel erg uniek te noemen. Een boodschap die niet persé een vernieuwende blik op de wereld biedt, maar daardoor wel weer prima past binnen het genre waarin geopereerd wordt. Wij spoedden ons al bijna naar de tattooshop om een anker te laten zetten.

Bovenstaand geldt overigens ook voor de algehele indruk die we van deze EP krijgen. Origineel is het allerminst. Maar moeten we het wiel opnieuw uitvinden als het gewoon vanaf de eerste rit lekker van de berg af kan denderen? Wat ons betreft niet. Dit is lekkere, stabiele punkrock die met name dankzij de serieuze bezetting van de groep hoe dan ook draagvlak zal vinden. In ieder geval op Europese bodem. De productie is dik in orde; het materiaal rammelt nergens. Recht-toe-recht-aan. Maar laten we eerlijk zijn: punkbands die anno 2017 hun materiaal willen slijten beschikken tegenwoordig al veel sneller over fatsoenlijke opnamemogelijkheden dan in de tijden dat er écht anarchie heerste en Sid en Nancy het bed nog deelden. En van een mooie uitgave op vinyl worden wij alleen maar extra blij. In drie kleuren verkrijgbaar maar liefst, voor de verzamelende matroos.

Terug naar de schijf. Persoonlijk favoriet ‘Use it up’ neigt toch nét wat meer richting hardcore. Komen we toch weer bij het ter zielen Convict uit. Een link met een band als Ignite is dan vlug gelegd. En hoewel wij nog niemand hebben gehoord die de stem van Zoli Téglas kan evenaren had de compositie zo op het nieuwe album van deze helden uit Californië kunnen staan. Dat specifieke publiek, dat een voorkeur heeft voor hardcore/punk met melodieuze en meezingbare songs zou nog wel eens goed aan zijn trekken kunnen komen bij This Means War! Het “wij-tegen-de-wereld” gevoel heerst gedurende de nog geen kwartier durende schijf elke seconde. Wij zijn dan ook heel erg benieuwd naar meer. Rauwer dan Green Day, softer dan The Bronx.

Share

Reacties