Door Tom Janssen.

Op de digitale platenspeler ligt de debuutschijf van Pinkpop-opener The Ten Bells. Debuut-EP? Maar die was er toch…? Ja en nee. De heren willen liever niet herinnerd worden aan de demo die in het najaar van 2016 min of meer als EP werd uitgebracht, bijna dezelfde naam als deze plaat droeg, maar daarentegen dan weer niet uitgevoerd was in hoge resolutie. U bent mij kwijt? Welnu, volg mij en ik vang aan met de review van ‘Hear Ye! In HD.’ Want zo heet het officiële debuut van de winnaar van Nu of Nooit. Commence!

De vier bandleden doken na het winnen van de Limburgse bandwedstrijd de Galloway-studio’s in Nijmegen in, waar onder meer Storksky – de voorganger van The Ten Bells als Pinkpop-opener – ook al opnam. Uit die opnames kwamen vier nummers terecht op deze eerste, echte plaat van The Ten Bells. Daarvan werd opener ‘Commence’ gereleased als single, met bijbehorende geestige clip. ‘Commence’ strijdt met ‘Mr. 24/7’ om de titel van ‘meest aanstekelijke nummer’ op deze EP en daarmee hebben we ook een sterk punt van deze band te pakken. De Zuid-Limburgers schrijven namelijk liedjes die zo catchy zijn als waterpokken in een peuterspeelzaal.

En dat is knap. Veel jonge bands willen vaak teveel ideeën in hun songs stoppen. Maar The Ten Bells blinken daarentegen juist uit in ogenschijnlijk simpele nummers, die vanaf het eerste moment zó bekend voorkomen dat je je afvraagt of je ze niet al eens eerder gehoord hebt. En anders dan de Gouden Formule die een Kensington hanteert – stadionbombast zonder ziel – hebben we bij The Ten Bells te maken met liedjes waarin het gaspedaal wél tot de bodem wordt ingetrapt en waarin met zanger Sven Vek een stuntman achter het stuur zit, waar een erkend brokkenpiloot Pastor Maldonado (zoek die maar eens op) bij verbleekt.

Want deze EP klinkt gevaarlijk. Ja, het rammelt behoorlijk, maar wel dusdanig georganiseerd dat het lekker wordt. Hoor ik daar iemand vuig roepen? En tekstueel is het ook dik in orde. Liedjes met een boodschap. Niet in de trant van maak liefde, geen oorlog. Nee, meer intelligente, prikkende, plagerige zinnen, over haters op social media (zie de dubbele betekenis van de titel ‘Commence’), om maar eens wat te noemen.

Dat de boys uit Eys met ‘Too Close To The Sun’ teveel snoepen uit de songpot van de Arctic Monkeys, zij hen vergeven. Maar net op het moment dat je wilt zappen naar de volgende track, gaat de versnelling in overdrive en zijn alle referenties aan Alex Turner en de zijnen als Antarctisch ijs gesmolten. Dat The Ten Bells met ‘Jump The Gun’ ook nog eens verdraaid sexy deze EP afsluiten, maakt dit korte schijfje helemaal onweerstaanbaar.

Share

Reacties