Door Rob Rikers

Als je de recensies op internet mag geloven, is de roem Cal & The Leavin’ Train al vooruitgesneld. Tijd dus voor een objectieve en frisse kijk. En met de release van hun nieuwe mini-album, komt dat goed uit.

Bij de eerste tonen van het openingsnummer ‘Take a Step Back’ worden je gehoororganen meteen geprikkeld en in de scherpste stand gezet: Dat hakt er goed in! Aangenaam verrast door de pakkende sound, die met hammond, sax, ruige gitaarsolo’s en een vette stem, goed binnenkomt en menig luisteraar zal pakken. Een sterk openingsnummer dus!

‘Tomorrow never knows’ opent lekker slow om daarna uptempo verder te gaan. Vrolijke tonen maken het nummer lekker luchtig en goed behapbaar. De krachtige stemverheffing aan het eind van het nummer geeft de song net dat extra, dat een liedje onderscheidend maakt.

De funky tonen van ‘Bitter fires’ laat de veelzijdigheid van de band horen. Zonder moeite wordt overgeschakeld naar een andere muziekstijl. De ballad ‘Touch the sky’ ligt vervolgens lekker in het gehoor, met de nu zwoele stem van Cal, die wordt ondersteund door alweer sterk gitaarspel. Na het serieuze werk volgen tot slot de vrolijke tonen van ‘On the run’, met mooi meerstemmige zang en puik gespeelde sax.

De pop/rock muziek van Cal & the Leavin’ Train is niet vernieuwend – het lijkt alsof je het allemaal al eens eerder hebt gehoord. Desondanks weet de band, mede door de muzikaliteit van de groep, sterk over te komen. En door de krachtige en soms gevoelige stem van Cal, klinkt het als een klok. Luisterend naar de cd, zweven gedachtes voorbij aan de E Street Band, Alanis Morrisette, Smokey Robinson en K’s Choice. De cd verveelt geen moment en zal de band ongetwijfeld genoeg airplay en optredens opleveren.

Cal & the Leavin’ Train heeft een puike cd afgeleverd. De plaat nodigt uit om deze band ook eens live te gaan beluisteren. Enne… geen leavin’ train of laat die trein anders maar leeg vertrekken: Cal en consorten moeten blijven….

Share

Reacties